แม่ตกใจ เปิดกล้องดูลูกนอน “ที่บ้านยาย” เห็นชายปริศนานั่งข้างเตียง เฉลยเป็นใครยิ่งช็อก!

อยู่ต่างเมืองถึงรู้! แม่เปิดกล้องดูลูกนอน เห็น สาวสุดช็อก เปิดกล้องเจอพบพ่อแท้ๆ ที่คิดว่าตายไปแล้ว โผล่นั่งข้างเตียงหลานสาว สารภาพความลับปกปิดกว่า 30 ปีเหตุการณ์สะเทือนใจของครอบครัวเวียดนามกลายเป็นที่สนใจของโลกโซเชียล หลังลูกสาววัย 30 กว่าปี ซึ่งเดินทางไปทำงานต่างเมือง และมักเปิดกล้องวงจรปิดในลูกสาววัย 3 ขวบเพื่อดูตามปกติ แต่คืนหนี่งกลับพบชายปริศนานั่งอยู่ข้างเตียงลูก ซึ่งทำให้เธอรู้สึกตกใจและหวาดกลัวอย่างมากเจ้าของเรื่องเล่าว่า เธอกับสามีทำงานประจำทั้งคู่ ดังนั้นเมื่อแม่ของเธอเสนอให้ส่งลูกสาวชื่อ"น้องนา" อายุแค่ 3 ขวบ กลับไปอยู่ต่างจังหวัดช่วงปิดเทอม 2 สัปดาห์ เธอจึงตอบตกลงทันที โดยสามีของเธอได้ซื้อกล้องวงจรปิดขนาดเล็กติดไว้ในห้องนอนของลูกด้วย เพื่อจะได้ใช้ดูแลจากระยะไกลเวลาคิดถึง ซึ่งเธอมักจะเปิดดูผ่านแอปในมือถือช่วงประมาณ 2–3 ทุ่ม เห็นลูกสาวนอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่ม ไฟในห้องปิด เหลือแต่ไฟสลัวๆ จากโคมไฟแต่คืนที่ 4 เมื่อเปิดกล้องขึ้นมาก็ต้องตกใจสุดขีด เพราะเห็นมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงข้างลูกสาว ตอนแรกคิดว่าเป็นเงาสะท้อน แต่ยิ่งดูยิ่งชัดว่ามีผู้ชายใส่เสื้อขาว นั่งอยู่ข้างลูกจริงๆ พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้เหมือนจะเช็ดหน้าหรือกล่อมลูกนอน ภาพที่เห็นทำเอาถึงกับตัวแข็ง เธอรีบโทรหาแม่ แต่แม่ไม่รับสาย ทำให้เธอยิ่งตกใจมาก คิดกังวลสารพัดว่าจะเกิดเรื่องร้าย รีบโทรหาสามี แล้วเขาก็ตกใจไม่แพ้กันประมาณ 5 นาทีต่อมา เมื่อแม่โทรกลับมา เธอจึงถามทันทีว่า“แม่คะ ใครเข้าไปในห้องหลาน? หนูจะกลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!” แม่เงียบไปนิด ก่อนตอบเบาๆ ว่า“…พ่อของลูกเอง”คำตอบที่ไม่คาดคิดทำให้เธอยิ่งช็อก เพราะตั้งแต่จำความได้เธออยู่กับแม่ตลอด และแม่เคยบอกว่าพ่อเสียไปตั้งแต่เธอยังเล็ก จึงไม่เคยรู้จักหน้า ไม่เคยมีความทรงจำใดๆ สำหรับเรื่องนี้แม่อธิบายว่า จริงๆ แล้วพ่อยังมีชีวิตอยู่ แต่ทิ้งไปนานตั้งแต่เธอเป็นทารก ตอนหลังกลับมาอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน และเพิ่งถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคความจำเสื่อมบางส่วน พ่อมักจะพูดถึงน้องนา เรียกว่านี่คือ“หลานสาว” ของเขาแม่บอกว่า พ่ออยากมา“กล่อมหลานนอน” เพราะจำว่าครั้งหนึ่งเคยมีกันเป็นครอบครัว แม่ก็เลยยอม เพราะไม่คิดว่าเธอจะเปิดกล้องในจังหวะนั้นพอดี คำอธิบานนี้ทำให้ยิ่งรู้สึกเจ็บลึกๆ เพราะเหมือนถูกหลอกมาตลอด 30 ปี ความจริงคือพ่อเคยทอดทิ้งแม่กับเธอไปอยู่กับผู้หญิงอีกคน ก่อนจะถูกทิ้งเพราะป่วยและหมดหนทางทำงานแม้สามีจะแนะนำให้เธอ “ให้อภัย” แต่ความทรงจำของความลำบาก ความขาดแคลน และความเจ็บปวดในวัยเด็กมันยิ่งทำให้เธอรู้สึกแย่มาก ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าควรจะโกรธ หรือควรจะสงสาร สิ่งเดียวที่รู้คือในใจมันยุ่งเหยิงไปหมด ตั้งแต่นั้นมาเธอไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้กับแม่อีกเลย แต่ใบหน้าของ “ผู้ชายแปลกหน้า” คนนั้นกลับยังตามหลอนทุกครั้งที่คิดถึงวัยเด็กกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจว่าควรจะเดินเข้าไปหา "พ่อ" ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยทิ้งไป แต่วันนี้มากล่อมหลานนอน หรือควรปล่อยให้เรื่องนี้เงียบหายไปเหมือนตลอด 30 ปีที่ผ่านมา?