‘นักวิชาการ’ ฟาด ท่านประธานฯ ‘กินฟรีมานานแล้ว’ ไม่ใช่เหตุผลที่จะ ‘กินฟรี’ ต่อไป

18 มี.ค.2569 – รศ.ดร.บุญส่ง ชเลธร สถาบันรัฐประศาสนศาสตร์ฯ มหาวิทยาลัยรังสิต เผยแพ่บทความ เรื่้อง “กินฟรีมานานแล้ว” ไม่ใช่เหตุผลที่จะ “กินฟรี” ต่อไป มีเนื้อหาดังนี้เมื่อ สส.นพ.วรงค์ เดชกิจวิกรม มีข้อเสนอให้ยกเลิกอาหารกลางวันฟรีของ สส. ลดจำนวนผู้ช่วย และยกเลิกระบบบำนาญของนักการเมืองให้ใกล้เคียงกับระบบของประชาชนทั่วไป เสียงคัดค้านก็ดังขึ้นจากหลายส่วน บางส่วนเบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่นโดยไม่พูดถึงเรื่องยกเลิกอาหาร และก็มีบางคนอย่าง “นายโสภณ ชารัมย์” ประธานรัฐสภาป้ายแดง ที่ออกมาตอบโต้ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่า“ตลก เรื่องแบบนี้ ไม่ต้องมาพูดแบบนี้ เราหารือกันได้ ได้มติอย่างไรค่อยแถลง ผมอยู่สภาตั้งแต่ปี 2544 ก็มีการเลี้ยงข้าวแบบนี้”คำโต้แย้งเช่นนี้ฟังดูเหมือนจะมีเหตุผล แต่เมื่อพิจารณาให้ลึกแล้ว กลับเป็นเพียงการอธิบายว่า การกินฟรี “เคยมีอยู่ในอดีต” แต่ไม่ได้ตอบคำถามสำคัญที่สุดเลยว่า แล้วมันยัง “เหมาะสม” ที่จะ “กินฟรี” ต่อไปหรือไม่การที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งทำกัน “มานาน” ไม่ได้หมายความว่าสิ่งนั้นจะ “ต้อง” ถูกต้องตลอดไป หากใช้ตรรกะว่า “ทำแบบนี้มานานแล้ว จึงควรทำต่อไปได้” สังคมก็คง “ไม่” สามารถ “ปฏิรูป” อะไรได้ทั้งสิ้นในอดีตมีหลายสิ่งหลายอย่างที่สังคมเคยรับทราบมานาน เช่น ระบบอุปถัมภ์ การใช้อำนาจเพื่อประโยชน์ของตนเองและพวกพ้อง หรือการใช้ทรัพยากรของรัฐอย่างไม่ระมัดระวัง แต่เมื่อสังคมพัฒนา ประชาชนย่อมมีสิทธิถามว่า สิ่งเหล่านั้นยัง “เหมาะสม” อยู่หรือไม่ ควรต้องถูก “คัดค้าน” และ “ยกเลิก” ได้หรือยังกรณีอาหารกลางวันของ สส.ก็เช่นกัน ประเด็นไม่ได้อยู่เพียงว่าค่าอาหารจะมากหรือน้อยเท่านั้น หากแต่อยู่ที่หลักการว่า นักการเมืองที่มีเงินเดือนหลักแสนบาท ควรเอาภาษีของประชาชนเพื่อ “กินฟรี” ต่อไปหรือไม่คำถามนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก เพราะมันเกี่ยวข้องกับความรู้สึกพื้นฐานของสังคมที่ว่า นักการเมืองต้องไม่เอาเปรียบประชาชน ดังนั้น การตอบโต้ของประธานรัฐสภาด้วยเหตุผลว่า “ก็กินฟรีอย่างนี้มานานแล้ว” จึงไม่ได้ช่วยอธิบายอะไรเลย นอกจากสะท้อนความคิดที่มองว่า สิ่งที่เคยมีอยู่แล้ว “ไม่ควร” ถูกตั้งคำถาม ซึ่งในสังคมประชาธิปไตย การตั้งคำถามต่อการใช้ทรัพยากรของรัฐไม่ใช่เรื่อง “ตลก” หากเป็นสิทธิพื้นฐานของประชาชนที่ต้องการเห็นว่า ภาษีของตนถูกใช้ด้วยความรับผิดชอบ ไม่ใช่ “ผลาญ” อย่างไร้ความรับผิดชอบสิ่งที่กำหนดความชอบธรรมของรัฐสภา ไม่ได้อยู่ที่ประเพณีเดิมที่ “สืบทอด” กันมา หรือ “ทำกันมานานแล้ว” แต่อยู่ที่ความเชื่อมั่นของประชาชนว่า ผู้แทนของพวกเขาไม่ได้ใช้ภาษีของประชาชนเพื่อความสะดวกสบายของตนเองโดยไม่คำนึงถึง “ความเหมาะสม” “ความถูกต้อง” และความรู้สึกของประชาชน