ยากจะเอาลง!

ภูเก็ต..เกาะสวรรค์ไข่มุกอันดามันอดีต..เงียบสงบในยุคของเหมืองแร่ดีบุก ก่อนที่จะมาสู่ยุคแห่ง “เมืองท่องเที่ยว” ระดับโลก ที่มากมายไปด้วยผลประโยชน์มหาศาล ทั้งที่ถูกกฎหมายและผิดกฎหมายโดยเฉพาะพื้นที่ “หาดป่าตอง” ที่มีผู้กว้างขวางและมากบารมีนายหนึ่ง เป็นที่ยอมรับในวงราชการและชาวบ้านทั่วไป เข้าข่าย.. “ผู้มีอิทธิพลแห่งเมืองป่าตอง” ก็ไม่ผิด!และด้วยเป็นแหล่งเงิน-แหล่งทองที่ผู้คนจากทั่วสารทิศแห่เข้ามาขุดทองกัน มีผลประโยชน์มากมายมหาศาล ชนิดที่เรียกว่า “ทุกตารางนิ้ว” ของหาดแห่งนี้มีมูลค่าหมดนอกจาก “พื้นที่ส่วนบุคคล” ที่เป็นเจ้าของโดยชอบแล้ว ยังมี “พื้นที่สาธารณะ” ที่ผู้มีอำนาจในท้องถิ่นกับ “ขาใหญ่” คอยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์กันอย่างเป็นล่ำเป็นสันจนมั่งคั่ง!ทั้งคนในและคนนอกพื้นที่ที่เข้ามาเรียกเก็บค่าคุ้มครอง โดยเฉพาะริมฟุตบาทบนทางสาธารณะและพื้นที่ว่างเปล่าที่พอจะวางโต๊ะหรือเคาน์เตอร์สักตัวขนาดเมตรคูณเมตรก็มีราคาค่างวดเดือนละเป็นหมื่นขึ้นไป และมีการขยายกิจการออกไปจากเพียงเรียกเก็บ “ค่าคุ้มครอง” ก็วิวัฒนาการกลายเป็น “ส่วย” ที่ต้องเก็บส่งฝ่ายอำนาจที่เป็นนายข้างบนแหล่งข่าววงในเขาเล่าลือกันว่า..จากที่เคยเก็บกินจากข้างฟุตบาทและที่ว่างเปล่า ก็ได้ขยายกิจการ (เก็บส่วย) แตกสาขาออกไป ครอบคลุม..ทั้งส่วยบาร์เบียร์ สถานบันเทิง ส่วยแรงงานต่างด้าว ส่วยนักลงทุนต่างชาติ ส่วยคิวรถ taxi และอื่นๆ สารพัดที่ขูด-เก็บได้!และด้วยเป็นเมืองท่องเที่ยวรายได้มหาศาลเช่นนี้ จึงมีเงินตราต่างประเทศสะพัดตลอด 40 กว่าปีที่ผ่านมา จึงไม่แปลกที่จะมีเบี้ยบ้ายรายทางจากธุรกิจต่างๆ เกิดขึ้นตามมา..พร้อมๆ ไปกับการแสวงหาผลประโยชน์ของผู้มีอำนาจหน้าที่ตามมาเช่นกันจนถึงวันนี้!ซึ่งแรกๆ ก็มีแค่นักการเมืองท้องถิ่น ก่อนที่จะมีหน่วยงานจากจังหวัด ตำรวจและหน่วยงานจากส่วนกลางเข้ามามีเอี่ยวด้วยมากกว่า 10 หน่วยงานแต่ที่เป็นล่ำเป็นสันก็ตำรวจและมาเฟียท้องถิ่นที่เก็บแล้วแบ่งกับจังหวัด!ผู้มีอิทธิพลนายนั้น คือขาใหญ่ตัวจริง-เสียงจริงที่เก็บผลประโยชน์ส่งนายเป็นเรื่องเป็นราวและขยายเครือข่ายออกไป จนถึงขั้นประกาศอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย..นักลงทุนที่จะเข้ามาลงทุนในป่าตองต้องผ่านทางเขาคนเดียวเท่านั้น!โดยเฉพาะนักลงทุนต่างชาติทั้งจีน, รัสเซีย, ฝรั่งยุโรป ออสเตรเลีย เข้ามาทำธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องกับการท่องเที่ยวด้านบันเทิง ผับ บาร์ รวมถึงกิจกรรมทางน้ำซึ่งผู้มีอิทธิพลคนนี้ชอบทำธุรกิจเทาๆ เพราะตัวเองติดยางอมแงม แต่สร้างภาพลักษณ์เบื้องหน้าว่าเป็นผู้อุทิศตนให้สังคม คนเลยเคารพ-ยำเกรง!ครับ..ที่ผมได้หยิบยกเกาะสวรรค์ไข่มุกอันดามันมาพูด-มาคุยวันนี้ ก็ไม่ได้จะเอา “มะพร้าวมาขายสวน” เพราะคนภูเก็ตเขารู้กันโดยทั่วไปดีอยู่แล้วเพียงแต่บังเอิญได้เห็นคำสัมภาษณ์ของคุณสุชาติ ชมกลิ่น รมต.กระทรวงทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม ถึงความคืบหน้าการแก้ไขรุกล้ำพื้นที่ชายหาดใน จ.ภูเก็ตและมีบางช่วงบางตอน คุณสุชาติเผยว่า.. “ยังมีปัญหาอยู่นิดหนึ่งในเรื่องของการแก้ไขปัญหาชายหาด เป็นกลุ่มที่ครอบครองกันมายาวนานและมีรายได้จากการเก็บค่าเข้าหาดวันหนึ่งมีรายได้เป็นหลักแสน มันเป็นเรื่องผลประโยชน์ของเขา แต่เรื่องนี้ไม่มีนายทุนที่จะยิ่งใหญ่กว่ากฎหมายที่ถูกต้อง ยืนยันจะต้องเอาคืนเขาก็สู้ตามกระบวนการเขาไป เราก็ตั้งหลักสู้ในสิ่งที่ถูกต้องตามกฎหมาย..บางหาดคนที่ทำตัวตนไม่เท่าไหร่หรอก ก็เหมือนจิ๊กโก๋กลางซอยถ้าแน่จริงต้องมีจิ๊กโก๋ปลายซอยค้ำยันอยู่ เราต้องหาตัวให้เจอทั้งหมด ตอนนี้เจอกลางซอยแล้ว เดี๋ยวเจอปลายซอย..ตนบอกกับข้าราชการทุกคนว่า ถ้าเรายืนอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง ถ้าทวงแผ่นดินของกรมอุทยานฯ กรมป่าไม้ คืนให้กับประเทศชาติ ไม่กลัวหรอกเพราะเราอยู่บนพื้นฐานไม่ได้เอามาเป็นของเรา เอามาเป็นของประชาชน เอากลับคืนสู่ธรรมชาติ สิ่งต่างๆ เหล่านี้ทำด้วยความบริสุทธิ์ใจและเชื่อว่า สิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง ประเทศไทย พระสยามเทวาธิราชมีจริง ตนเอาจริง คอยดูแล้วกัน”คือ..ก็จะคอยดู ว่า “ผู้มีอิทธิพลแห่งป่าตอง” คนนั้น จะใช่ “จิ๊กโก๋ปลายซอย” ที่คุณสุชาติตามหาหรือไม่ แต่ถ้าใช่ ก็ไม่ได้จะปรามาส..ต่อให้ “10 สุชาติ” ก็ยากจะเอาลง!.สันต์ สะตอแมน